Blik op de toekomst…

Ik ben inmiddels in de gelukkige omstandigheid dat er na mij al twee generaties volgen. Helemaal top en we hebben het hartstikke leuk met vier kleinzoons. We hebben samen al ontelbare leuke herinneringen beleefd. Maar als ik naar de toekomst kijk, bekruipt ook mij de angst hoe het allemaal verder moet en waar we (nog) op kunnen vertrouwen. Ik ben geen doemdenker maar we zullen toch wel ff de koppe bij mekaar moeten steken om de zekerheden te behouden waar onze voorouders, en wij inmiddels ook al bijna vijftig jaar, aan gewerkt hebben.

Mijn moeder heeft mij geleerd dat we altijd de arme medemens moeten helpen. Ik kan me herinneren dat zij, je gelooft het niet, in de jaren zestig zilverpapier spaarde voor de arme kindjes in de missie. En als ik later in haar ogen een (te dure) fles wijn bestelde, kreeg ik altijd te horen dat dat niet hoefde en we dat geld beter aan de missie konden geven. Hier sta ik nog steeds achter, alleen lukt het mij niet altijd. Mijn moeder leeft niet meer. Maar ik zou nog wel graag aan haar willen vragen tot hoever we moeten gaan met het steunen van arme mensen.

Het zou goed zijn geweest als we mijn moeder toen de spiegel voor hadden gehouden en haar duidelijk gemaakt hadden dat als we dit ongelimiteerd zouden doen, we haar klein- en achterkleinkinderen uiteindelijk tekort zouden doen. Ik denk dat ze, na veel gesprekken, mij toch begrepen zou hebben en gewild zou hebben dat we aan de handrem zouden trekken.