In de wachtkamer van de wijsheid?
Als ik terugkijk op de deals die ik de afgelopen tien jaar persoonlijk heb gesloten, valt me iets op. Veruit de meeste deed ik met mensen die maximaal twintig jaar ouder of jonger zijn dan ik. Blijkbaar bestaat er in de zakenwereld toch zoiets als een ‘comfortzone in bouwjaar’.
Vergelijk ik dat met de jongeren met wie ik nu samenwerk of die ik binnen onze bedrijven ontmoet, dan zie ik precies hetzelfde patroon. Ook zij bouwen fanatiek aan hun netwerk. Ze zoeken elkaar op, drinken koffie met de jonge garde en investeren in relaties waarvan ze weten: daar zit straks de beslissingsbevoegdheid. Slim. Zo heb ik het tenslotte zelf ook gedaan. Voor je het weet gun je elkaar de grotere deals.
Kijk ik vervolgens naar de opkomst bij de Industriële Kring, dan zie ik een ander beeld. Bij de traditionele bijeenkomsten voeren de eminence grise (lees: mijn leeftijdsgenoten) de boventoon. Er wordt stevig genetwerkt, maar ook stevig geknikt. Bij de JOP (de jongerenafdeling) daarentegen is het een gezellige drukte van jewelste. Energie, ambitie en visitekaartjes die sneller worden uitgewisseld dan bitterballen.
En dan bekruipt me de gedachte: schuiven wij langzaam met onze zakenvrienden richting de zakelijke eindstreep? Terwijl de jongeren exact hetzelfde netwerkspel spelen dat wij dertig of veertig jaar geleden speelden om later tot precies dezelfde conclusie te komen?
Ik hoop niet dat ik hiermee iemand beledig. Het is slechts een observatie, gebaseerd op feiten… en een lichte vorm van zelfspot.
Dus zit ik nu achter mijn pc naar buiten te staren en denk: hoe nu verder? Stoppen? Geen sprake van. Dat heb ik al eerder gezegd. En de meeste lezers weten dat ik zelden terugkom op mijn woorden. Maar eerlijk is eerlijk: ooit ga ik de vanzelfsprekende aansluiting misschien missen.
Tot die tijd hoop ik vooral dat mijn huidige (lees: oude, maar waardevolle) relaties mij nog niet vergeten wanneer ze iets te koop hebben. En dat ze nog lang denken: “Wie zullen we eens bellen? O ja… hem (06-53167089).”