Het levenstestament wordt (terecht) steeds populairder in Nederland. Ook voor ondernemers is het belangrijk om vast te leggen wie de zaken mag regelen als je dat zelf niet meer kan. Zowel op persoonlijk vlak als in de onderneming. Ondernemers moeten daarbij wel in de gaten houden dat zij soms op andere plekken ook hebben vastgelegd wie zakelijke beslissingen mag nemen als de ondernemer dat zelf niet kan.
Bij de rechter speelde onlangs het volgende: een bestuurder van een groot bedrijf had ooit in een levenstestament zijn echtgenote benoemd om zijn zaken te regelen. Hierna kreeg hij een agressieve vorm van Alzheimer. De echtgenote ging zich vervolgens intensief bemoeien met de onderneming. Zo intensief dat ze de andere partijen niet informeerde en eigenmachtig allerlei beslissingen nam. Zonder succes helaas, de resultaten liepen achteruit en er werd geen dividend uitgekeerd. De aandeelhouders verzochten de echtgenote om informatie en betrokken te worden. De gevolmachtigde echtgenote wilde echter van geen wijken weten, zij was immers aangewezen door haar man.
Ten einde raad werd een procedure gestart bij de Ondernemingskamer om de gevolmachtigde echtgenote te schorsen als bestuurder en een andere bestuurder te benoemen. De Ondernemingskamer ging hierin mee en verwees naar de statuten van de onderneming. Daarin is een regeling opgenomen voor het geval een bestuurder zijn taak niet meer (goed) kan uitvoeren. In die regeling stond dat de aandeelhouders een persoon moeten benoemen die dan als bestuurder gaat functioneren. Het opgemaakte levenstestament brengt volgens de Ondernemingskamer dan ook niet met zich mee dat die betreffende statutaire regeling omzeild kan worden.
Conclusie: een levenstestament blijft belangrijk voor ondernemers. Tegelijkertijd moet er goed worden gekeken of er geen strijd ontstaat met andere regelingen.