Waarom nietsdoen zo lastig is geworden

Jacqueline van Kuijk – Ondernemer

Zomervakantie. Het woord alleen al belooft ruimte, rust en dagen die niet volgepland hoeven te worden. Toch merk ik hoe snel ik in een andere stand schiet. Een ‘inspirerend’ boek erbij, wat leerdoelen ernaast, en voor ik het weet lijkt mijn vakantie op een werkplan in zomerstand. Rust krijgt dezelfde behandeling als de rest van mijn agenda: er moet iets uitkomen.

En precies daar wringt het. In onderwijs en jeugdhulp zie ik dezelfde beweging: volle agenda’s, hoge verwachtingen, een voort­durende focus op groei en verbetering. Ook jongeren lijken steeds minder ruimte te hebben om gewoon even te zijn. Alsof stilstaan verdacht is geworden.

Toch is nietsdoen minder leeg dan het klinkt. Zodra ik stop met plannen en presteren, ontstaat er ruimte. Voor nieuwe ideeën, onverwachte gedachten, soms zelfs voor rust in mijn hoofd. Misschien is nietsdoen niet de tegenhanger van productiviteit, maar juist de bron waaruit rust, en misschien zelfs geluk, kan groeien.

We maken ons zorgen over de veerkracht van jongeren, maar voeden ondertussen een systeem waarin perfectie stilletjes de norm is geworden. Alsof geluk aan het einde van een checklist ligt. Maar zo werkt het niet.

Misschien hoeven we jongeren niet steeds te leren hoe ze meer uit zichzelf halen. En mogen ze ook ontdekken dat niet alles sneller, beter of voller hoeft. Dat hun waarde niet alleen zit in wat ze doen, maar ook in wie ze zijn. En dat juist in het nietsdoen, in die rust, nieuwe inzichten kunnen ontstaan.

Dus deze zomer probeer ik het opnieuw: niet vullen, maar laten. En ontdekken dat leegte soms gewoon ruimte is die mag ademen.