De stille assistent

Ik stelde mezelf onlangs een simpele vraag: hoeveel beslissingen neem ik op een dag eigenlijk zelf nog? Welke route ik rijd, welk restaurant ik kies, wanneer ik een pakketje verwacht. Algoritmen hebben die keuzes al grotendeels overgenomen, zo geleidelijk dat ik het nauwelijks heb gemerkt. Het voelde elke keer als gemak. Dat is het ook. Maar gemak heeft een stille bijwerking.

Toch is dit nog maar het begin. Neem OpenClaw, dat is iets van een andere orde. Het is geen algoritme dat je gedrag voorspelt. Het is een agent die handelt. Nu nog open source, rauw aan de randen, vereist technische kennis om op te zetten, en heeft al voor de nodige ongemakkelijke momenten gezorgd. Een onderzoekster bij Meta gaf het expliciet instructie om haar inbox niet aan te raken zonder bevestiging. Het deed het toch. Honderden mails weg. Dat zijn de kinder­ziektes van nu.

Maar kijk een paar jaar vooruit. Dan is OpenClaw geen hobbyproject meer voor ontwikkelaars met een Mac mini op zolder. Dan is het de onzichtbare technologie achter een persoonlijke assistent die jou werkelijk kent. Jouw agenda, jouw contacten, jouw manier van e-mails schrijven. Die conceptantwoorden opstelt op basis van hoe jij communiceert. Die een vakantie voor je boekt en daarbij onderhandelt met de agent van Booking.com over de prijs. Agent tegen agent, terwijl jij iets anders doet.

We hebben nog even kort tijd om na te denken over de implicaties. Want als jouw agent straks namens jou communiceert, onder­handelt en delegeert, wie ben jij dan nog in die uitwisseling? Fijn als het goed gaat, maar wat als het misgaat?